ژانویه 23, 2021

نگارگری ایرانی

تصویر (4-38) کروکی خطی تصویر (4-37) اثر تناولی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-39) تناولی، بدون عنوان، لیتوگراف، 1353، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 70*50 سانتیمتر
تصویر (4-40) کروکی خطی تصویر(4-39) اثر تناولی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-41) تناولی، بدون عنوان، لیتوگراف، 1353، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 70*50 سانتیمتر
تصویر (4-42) کروکی خطی تصویر (4-41) اثر تناولی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-43) تناولی، بدون عنوان، لیتوگراف، 1353، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 70*50 سانتیمتر
تصویر (4-44) کروکی خطی تصویر (4-43) اثر تناولی، ماخذ: نگارنده
تصویر (3-26) تبریزی، دو فیگور زن، رنگ و روغن روی بوم، 1348، موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 45*35 سانتیمتر
تصویر (4-45) تبریزی، دو فیگور زن، رنگ و روغن روی بوم، 1348، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 45*35 سانتیمتر
تصویر (4-46) کروکی خطی دو فیگور زن اثر تبریزی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-47) تبریزی، دو فیگور زن، رنگ و روغن روی بوم، 1350، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 45*35 سانتیمتر
تصویر (4-48) کروکی خطی دو فیگور زن اثر تبریزی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-49) تبریزی، مرغ، رنگ و روغن روی بوم، 1343، مجموعه شخصی خانم حاجبی، برگرفته از کاتالوگ سقاخانه موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 45*35 سانتیمتر
تصویر (4-50) کروکی خطی مرغ اثر تبریزی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-51) تبریزی، دو دلداده، رنگ و روغن روی بوم، 1350، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 45*35 سانتیمتر
تصویر (4-52) کروکی خطی دو دلداده اثر تبریزی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-53) تبریزی، بدون عنوان، نگارگری ایرانی روی پوست، 1369، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 50*40 سانتیمتر
تصویر (4-54) کروکی خطی تصویر (4-53) اثر تبریزی، ماخذ: نگارنده
تصویر (4-55) تبریزی، صورت‌ها و اسب‌ها، نگارگری ایرانی روی پوست، 1352، گنجینۀ موزه هنرهای معاصر، سایز اثر 45*43 سانتیمتر
تصویر (4-56) کروکی خطی، صورتها و اسبها اثر تبریزی، ماخذ: نگارنده
بیان و کارکرد نشانه‌های بومی در آثار زنده‌رودی، تناولی و تبریزی
در بخش قبل به‌طور کامل به ویژگی‌های کمی و کیفی نشانه‌های بومی در آثار هنرمندان یادشده پرداخته شد تا درک بهتری از این نشانه‌ها ‌دست دهد. اما هنوز چند سوال دیگر در این فصل باقی است: این‌که این نشانه‌ها که باعث زیبائی اثر نیز شده‌اند چه بیانی با خود دارند؟ آیا اصلاً می‌توان آن‌ها را بیان‌گرا خواند؟ این نشانه‌ها چه کاربردی خواهند داشت؟ آیا هرگز هنرمند به جنبۀ کاربردی آن‌ها توجه داشته است؟ آیا هنرمندان به ارزش اثر از جنبۀ زیباشناسانه پرداخته‌اند؟ و یا به عبارت دیگر آیا هنرمند با این نشانه‌ها تنها به‌دنبال زیباترکردن اثر خود بوده است؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها ابتدا ضروری است به‌طور خلاصه برای هریک از نشانه‌های بومی تعریفی ارائه شود. سپس بعداز روشن‌شدن مفهوم این نشانه‌ها با تکیه‌بر روش پژوهش‌های تحلیلی یعنی استفاده از جداول که در بخش قبل ارائه شد این نشانه‌ها از لحاظ بیان‌گرا‌بودن، کاربردی‌بودن و جنبه زیباشناسانه آن‌ها در آثار زنده‌رودی، تناولی و تبریزی، بررسی گردند که در ادامه به این موارد اشاره می‌شود.