ژانویه 15, 2021

دستگاه منطقی

در این حالت جریان همچنان در همان زاویه انحراف روی سطح کواندا چسبیده باقی می ماند و فقط در صورتی که مکش به طور قابل ملاحظه ایی کاهش پیدا کند این جریان از روی سطح به صورت ناگهانی جدا خواهد شد. یک چنین نتایجی توسط ون در ویر در سال 1995 نیز مشاهده شده است [37].
برای زوایای جهت دهی کمتر از مقدار بحرانی، پاسخ جت اصلی به جریان مخالف منحصر به فرداست اما برای زوایای جهت دهی بزرگتر، یک حلقه هیسترزیس ظاهر می شود و باعث از دست رفتن کنترل پیوسته جریان جت می شود و سبب می شود که زاویه جهت دهی به مقادیر بسیار بالا پرش کند. زمانیکه این اتفاق رخ می دهد سطوح جریان مخالف کمی کاهش پیدا می کند و مسلماً منجر به این حقیقت شده است که جریان اصلی مسیر جریان ثانویه را مسدود کرده است و جت اصلی فقط درصورتی به زوایای انحراف پایین تر برخواهد گشت که جریان غیر همراستا به طور قابل ملاحظه ایی کاهش پیدا کند [5]. همانطور که گفته شد این رفتار که که تحت عنوان چسبندگی جت نامیده می‌شود، از دیدگاه کنترلی رفتاری پیوسته و متناسب با فرمان اِعمالی از خود نشان نمی دهد. به همین دلیل، تلاش زیادی برای درک مفهوم چسبندگی و شرایطی که تحت آن چسبندگی رخ می دهد انجام شده است. برای حل این مشکل مطالعات زیادی انجام شده؛ از جمله مهمترین این مطالعات توسط اشمید با توسعه دادن یک مدل تحلیلی مبنی بر تجزیه و تحلیل یک حجم کنترل برای پیش بینی چسبندگی و همچنین محل وقوع آن بر روی کولار برای یک جت مادون صوت مستطیلی شکل، انجام شده است. او سپس نتایج بدست آمده از مدل پیشنهادی را با نتایج تجربی مقایسه کرده و یک مطابقت خوب بین آنها پیدا کرد. به صورت کلی نتایج او نشان می دهند که محل چسبندگی جت به طور عمده از طول سطح کولار و ارتفاع شکاف مکشی تاثیر می پذیرد، یعنی چسبندگی جت تابعی از این دو پارامتر می باشد. نتایج او بدین صورت بودند که برای یک مقدار معین از جریان ثانویه مخالف و برای ارتفاع های شکاف مکشی کوتاه تر چسبندگی جت در نزدیکی نازل خروجی رخ می دهد و همچنین برای یک ارتفاع شکاف مکشی معین، کولارها با طول کوچکتر احتمال کمتری از چسبندگی جت را دارند. یعنی در حالت کلی چسبندگی جت با کاهش ضخامت شکاف و یا با افزایش طول سطح دیواره کولار زودتر و در زوایای کوچکترِ انحراف نیروی پیشران اتفاق می اُفتد [38]. یک راه فرار دیگر از چسبندگی جت که در مقالات پیشنهاد می شود کاهش طول سطح کواندا به مقداری کمتر از طول چسبندگی جت است. اگرچه این چنین نظریه ایی باید خیلی با دقت ارزیابی شود به این دلیل که کاهش طول کولار سبب کاهش جهت دهی بردار نیروی پیشران که عامل اصلی مانور در یک هواپیما است می گردد و کل هدف کنترل بردار نیروی پیشران را به خطر می اندازد [10].
این رفتار دوپایا به دلیل اینکه همیشه به دستگاه های سیالی مربوط می شود خیلی تعجب آور نیست. در گذشته، این چنین دستگاه هایی اساساً برای انجام عملکرد های منطقی استفاده می شده است. برای مثال دستگاه منطقی (OR) که در ‏شکل (1-16) نشان داده شده، در نظر گرفته شده است. اگر هر دو تا ورودی A وB مسدود باشند پس جریان اصلی از خروجی سمت چپ ، دستگاه را ترک می کند و اگر ورودی های A یا B باز باشند، پس جریان اصلی از خروجی سمت راست دستگاه را ترک می کند. این دستگاه فقط نشان دهنده دو حالت امکان پذیر است از اینرو به طور وضوح نشان دهنده یک رفتار دوپایا در هر دستگاه سیالی می باشد.
خروجی جریان
خروجی جریان
ورودی جریان B
ورودی جریان A
جریان اصلی
دریچه خروجی
اگر
A OR B = False
اگر
A OR B = True
خروجی جریان
خروجی جریان
ورودی جریان B
ورودی جریان A
جریان اصلی
دریچه خروجی
اگر
A OR B = False
اگر