منبع مقاله با موضوع معروف و نهی از منکر

دانلود پایان نامه

1-2. ادلّه‌ی مشروعیّت دفاع Error! Bookmark not defined.
2-2. دفاع شرعی Error! Bookmark not defined.
3-2. شرایط دفاع و جهاد دفاعی Error! Bookmark not defined.
3. تحلیل حرکت اباعبدالله(ع) 60
1-3. ملاک خروج 62
2-3. خروج و فقدان شرایط 63
گفتار دوم: امر به معروف و نهی از منکر 74
1. امر به معروف و نهی از منکر در کتاب و سنّت 76
2. نوع وجوب 76

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

3. شروط امر به معروف و نهی از منکر 78
1-3. اقوال فقهای صدر اوّل 78
2-3. شرط «عدم ضرر و مفسده» 80
3-3. شرط «احتمال تأثیر» 86
4-3. جمع‌بندی 91
گفتار سوم: القاء نفس در تَهلُکه 91
گفتار چهارم: ترک مُهادنه Error! Bookmark not defined.
1. تعریف مُهادنه 102
2. حکم مُهادنه 102
3. شروط مُهادنه 105
4. تحلیل حرکت اباعبدالله(ع) 107
بخش دوم: تکلیف شخصی بودن
گفتار اوّل: دیدگاه صاحب‌جواهر Error! Bookmark not defined.
گفتار دوم: محورهای تحلیل صاحب‏جواهر Error! Bookmark not defined.
گفتار سوم: تحلیل دیدگاه صاحب‌جواهر Error! Bookmark not defined.
فصل سوم: فقه عاشورایی امام خمینی
بخش اوّل: تشکیل حکومت اسلامی Error! Bookmark not defined.
بخش دوم: تقدّم مصالح عالیه Error! Bookmark not defined.
بخش سوم: عاشورا، الگویی برای همه Error! Bookmark not defined.
بخش چهارم: جمع‏بندی Error! Bookmark not defined.
نتیجه‌گیری Error! Bookmark not defined.
فهرست منابع Error! Bookmark not defined.
مقدّمه
1.بیان مسأله
یکی از محورهای قابل توجّه در موضوع عاشورا، که تا کنون نیز کمتر به آن پرداخته شده، بررسی تأثیر و نقشی است که این حرکت بزرگ در فقه سیاسی ما داشته است. یک نگاه به جنبه‌ی فقهی عاشورا، همان است که به صورت گسترده در ابوابی چند از عبادات و بر اساس متون روایی، مورد توجّه فقهای عظام قرار گرفته و آن همه آداب و سنن و احکام در فصول مختلف نماز و زیارات و روزه و طهارت و مانند آن را ویژه‌ی خود ساخته است و همه‌ی فقها نیز طبعاً به آن پرداخته و در ابواب مختلف فتوا داده‏اند. یک نگاه به بعد فقهی نیز در عرض تحلیل‌ها و ارزیابی‏های تاریخی، اجتماعی و کلامی واقع شده و می‏شود و اصل حرکت امام را در چارچوب موازین فقهی بررسی می‏کند تا نشان دهد قیام امام (ع)از نقطه نظر فقهی، چه صورتی دارد و در کدام جایگاه قرار می‏گیرد و در واقع حرکت امام(ع) را بر اساس موازین موجود فقهی چگونه باید تفسیر و تحلیل کرد؟ چنان که می‏توان همین پرسش را از نقطه نظر تاریخی و اجتماعی داشت و یا آن را از نظر کلامی و در محدوده‌ی بحث علم امامت مطرح ساخت. امّا از منظر فقهی می‏توان نگاه سومی نیز برخاسته از نگاه دوم، به حرکت امام (ع)داشت و آن نقشی است که در فقهِ موجود و در کلمات فقهای عظام داشته است و چگونگی طرح و تحلیل آن به عنوان یک مستند فقهی و در واقع به مثابه‌ی مصداقی از سنّت عملی معصوم(ع). این همان بُعدی از عاشورا است که علی‏رغم اهمّیّتی که دارد کمتر به آن پرداخته شده و اینک وجهه اصلی این رساله قرار گرفته است.
بنابراین آنچه در این رساله، مورد نظر است نه تحلیل فقهی انگیزه و ماهیت عاشورا، بلکه بررسی و ارزیابی این موضوع است که فقهای ما از چه منظری به عاشورا نگریسته‏اند و حرکت امام(ع) به عنوان سیره‌ی عملی معصوم(ع)، چه نقشی در فقه سیاسی آنان داشته است؟ به عبارت دیگر مسئله‌ی مورد بحث در رساله عبارت است از: «عدم استناد فقها به سیره‌ی امام حسین(ع) در جریان عاشورا، علی‌رغم این که سیره‌ی معصوم(ع) یکی از منابع مهم استنباط احکام فقهی است».
2. ضرورت تحقیق
در صورت اثبات امکان فقهی استناد به واقعه‌ی عاشورا، و همچنین اثبات این که قیـام حضرت در چارچوب قواعد و ادلّه‌ی فقهی قابل تحلیل می‌باشد، قهراً نباید آن را تکلیفی ویژه‌ی حضرت دانست و می‌توان در فروع مختلف فقهی و از جمله امـر به معروف و نهی از منکر، از آن استفاده نمود. همچنین بـا توجّه به اهمّیّت فقه سیاسی در عصر حاضر، با اثبات الگو بودن قیام امام حسین(ع)، پژوهش حاضر در ابعاد فقه سیاسی مؤثّر و راهگشا خواهد بود. توضیح این که با توجّه به مسائل فراوان پیش روی جامعه‌ی اسلامی و احساس نیاز فقه، بعد از انقلاب اسلامی، به حوزه‌های جدید و مباحث میان‌رشته‌ای همچون فقه سیاسی، ضرورت بررسی کیفیّت استفاده از این منبع عظیم در استنباط احکام، به‌ویژه در ابعاد مختلف فقه سیاسی و احکام حکومتی (خصوصاً پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران و تشکیل حکومت اسلامی) برای روشن شدن امکان یا عدم امکان استناد به حرکت امام(ع) به عنوان یک منبع فقهی، واضح و آشکار است و استفاده از آن راهگشای بسیاری از مسائل پیش روی جامعه‌ی اسلامی خواهد بود و از همین‌جا جنبه‌ی نوآوری رساله مشخّص می‌گردد.
3. پیشینه‌ی تحقیق
برای اوّلین بار، در قرن ششم، مفسّر فقیه، امین‌الاسلام طبرسی، از منظر فقهی و آن هم در تفسیر خویش به موضوع قیام امام حسین(ع) می‏پردازد. (طبرسی، 1415ه.ق، ج2-1، ص401) امّا اوّلین استدلال فقهی به جریان عاشورا توسّط علّامه حلّی (حلّی، 1419ه.ق، ج9، ص280 به بعد) مطرح شده است. ایشان در مبحث «هُدنه‏» به حرکت ‏امام حسین(ع) استشهاد نموده و آن را دلیل دیدگاه کلّى خود قرار داده است. پس از ایشان محقّق ثانی (کرکی، 1417ه.ق، ج3، ص467-466) و با اندکی فاصله شهید ثانی (الجبعی‌العاملی، 1419ه.ق، ج3، ص82) و صاحب‌ریاض (طباطبائى، 1418ه.ق، ج1، ص497-496) به ارزیابی دیدگاه علّامه می‌پردازند. پس از ایشان نیز مرحوم صاحب‌جواهر تحلیل فقهی- تاریخی خود را از قیام امام (ع) ارائه می‌کنند. (نجفی، 1266ه.ق، ج21، ص296-295)
یکی از جنبه‌های فقهی جریان عاشورا که مورد توجّه و مُداقّه‌ی علمی قرار گرفته، بررسی اصل حرکت و قیام امام(ع) در چارچوب موازین فقهی است تا نشان دهد قیام ایشان بر اساس موازین موجود فقهی، چه صورتی دارد و در چه جایگاهی قرار می‌گیرد و فقها از چه زاویه‌ای به این واقعه نگریسته‌اند. در این زمینه تحقیقاتی انجام شده است؛ از جمله حجّت‌الاسلام سیّدضیاء مرتضوی در کتاب «عاشورا در فقه» به بررسی این موضوع پرداخته و اقوال تنی چند از فقها را در این زمینه مطرح نموده است. همچنین آقایان سیّدنورالدّین شریعتمداری جزایری و مصطفی میراحمدی‌زاده، در این زمینه مقالاتی با عناوین «ارزیابی فقهی قیام عاشورا» و «نگاه فقهی و حقوقی به خروج امام حسین(ع)» تألیف کرده‌اند.
جنبه‌ای دیگر از جریان عاشورا که اهمّیّت ویژه‌ای دارد و کمتر به آن پرداخته شده است، جایگاه و نقش این واقعه در فقه سیاسی است که در فقه امام خمینی (ره) نمود ویژه‌ای می‌یابد و برجسته می‌شود. بخشی از کتاب «عاشورا در فقه» به این مقوله پرداخته است.
4. سؤالات
– چرا واقعه‌ی عاشورا به عنوان یک منبع فقهی، مورد استناد مشهور فقهای امامیّه قرار نگرفته است؟
– آیا سیره‌ی امام حسین(ع) در جریان عاشورا به‌عنوان سنّت فعلی معصوم (ع) قابل استناد است؟
– درصورت اثبات امکان استناد فقهی به جریان عاشورا، این جریان چه نقشی در فقه سیاسی دارد؟
5. فرضیه

– فقها با تلقّی تکلیف شخصی به واقعه‌ی عاشورا نگریسته‌اند و اساساً آن را از محدوده و فضای ادلّه‌ی فقهی بیرون شمرده‌اند.
– قیام امام حسین (ع)یک حجّت شرعی و الگوی عملی و فقهی برای تمام اعصار است و نه تکلیفی مختص آن حضرت(ع)
– استناد به جریان عاشورا در فقه سیاسی وتشکیل حکومت اسلامی و مقابله با جبر وظلم تأثیر چشمگیری دارد.
6.ساماندهی تحقیق
رساله‌ی پیش رو، در 3 فصل و با هدف بررسی فرضیّات مذکور قالب‌ریزی شده است فصل اول تحت عنوان کلیات در دو بخش تنظیم گردیده است. در بخش اوّل به تعاریف و مفاهیمی چون پیشینه‌ی عاشورا، ماهیّت واقعه‌ی عاشورا، اهداف واقعه‌ی عاشورا و… پرداخته شده است. با توجّه به این که واقعه‌ی عاشورا سنّت فعلی معصوم(ع) به شمار می‌رود، در بخش دوم با برجسته کردن سنّت فعلی، به منابع استنباط پرداخته شده است.
فصل دوم تحت عنوان دلایل عدم استناد فقهی به جریان عاشورا می باشد که در این فصل که فصل اصلی پایان‌نامه می‌باشد، دلایل فقها بر عدم استناد فقهی به جریان عاشورا در دو بخش مطرح گردیده و هریک از این دلایل به طور جداگانه مورد بررسی و تحلیل فقهی واقع شده است. اهمّیّت این فصل از آن جهت است که درصورت پاسخ‌گویی به دلایل وارد شده از سوی فقها، نقش حرکت اباعبدالله(ع) به عنوان منبع استنباط حکم شرعی، برجسته خواهد شد.و در فصل سوم فقه عاشورایی امام خمینی (ره) را مورد بررسی قرار می دهیم وبیان می کنیم ک در میان فقه، فقیه مجاهد و افتخار جهان اسلام، حضرت امام‏خمینی(ره) علاوه بر علل و اهدافی که دیگر بزرگان برای قیام سیدالشهدا (ع) برشمرده‏اند، اقدام برای از میان بردن حکومت باطل و تشکیل حکومت اسلامی را جزء آن اهداف و در رأس آنها شمردند و این ویژگی مهمی است در تحلیل فقهی قیام سیدالشهدا(ع) در نگاه آن فقیه والامقام که آن را از دیگر تحلیل‏ها متمایز و بازتاب اقدام حضرت در فقه سیاسی امام(ره) را برجسته می‏سازد و به خاطر همین نگاه ویژه‌ی ایشان به جریان عاشوراست که دیدگاه ایشان در فصلی مجزّا گردآوری شده است. چارچوب تحلیل فقهی سیاسی حضرت امام‏ مبتنی بر سه محور و عنصر اساسی است و بر همین اساس، این فصل در سه بخش، به بررسی «فقه عاشورایی» ایشان می‌پردازد.
7. روش تحقیق
روش تحقیق، کیفی(توصیفی تحلیلی) است و روش گردآوری اطّلاعات، اسنادی کتابخانه‌ای است.
فصل اوّل: کلّیّات
مقدمه
در این فصل عاشورا را به طور کلی مورد بررسی قرار میدهیم.تاریخ عاشورا و علت نام گذاری آن واقعه ی عظیم و هم چنین تأثیر آن در میان یهودیان و مسیحیان پیش از اسلام را مورد بررسی قرار می دهیم.نگاهی داریم به واقعه ی عاشورا پس از کربلا و اینکه این جریان دارای چه اهدافی بوده است.این فصل بیان می دارد که أمر به معروف و نهی از منکر و اصلاح گری وتشکیل نظامی بر پایه ی حق و اسلام مهم ترین پیام عاشورا بوده است.
بخش اول:تعاریف و مفهوم
گفتار اوّل: پیشینه‌ی عاشورا
1. تاریخ عاشورا
عاشورا، روز دهم ماه محّرم در گاه‌شماری هجری قمری است. شهرت این روز نزد شیعیان به دلیل وقایع عاشورای سال۶۱ هجری قمری است که با گاه‌شماری هجری خورشیدی، این روز مطابق است با ۲۱مهر ۵۹. در این روز حسین‌بن‌علی – امام سوم شیعیان – و یاران وی در رویداد کربلا در جنگ با لشکر یزید کشته شدند و مسلمانان در آن سوگواری می‌کنند. در مناطق شیعه‌نشین مراسم عزاداری برگزار می‎‏ شود. در تقویم رسمی ایران، افغانستان، عراق، پاکستان و هند این روز تعطیل می‌باشد.
2. عاشورا در لغت
روز دهم ماه محّرم را «عاشورا» گویند، زیرا عدد10را در عربی «عشر» می‌گویند و این کلمه به چند لفظ مختلف در کتاب‌های لغت عربی ذکر شده است؛ مانند «عاشوراء»، «عَشوراء»، «عاشورا»، «عَشورا»، «عاشور» (بر وزن هارون) (ابن‌منظور، بی‌تا، ج4، ص569؛ فیروزآبادی، بی‌تا، ص565) صاحب «مجمع‏البحرین» دراین‏باره گفته است: «عاشورا یک نام اسلامی است و آن روز دهم محرّم است و گاهی الف بعد از عین حذف می‏گردد و «عشورا» تلفّظ می‏شود.» (طُریحی، 1416ه.ق، مادّه‌ی «عشر») علمای لغت در اصل کلمه‌ی عاشورا اختلاف دارند؛ بعضی می‌گویند عاشورا کلمه‌ای عربی است و بعضی دیگر عاشورا را کلمه‎ای عبرانی خوانده‌اند. (بستانی، 1371ه.ش، ج11، ص445؛ بیرونی، 1380ه.ش، ص330)
3. علّت نام‌گذاری
درمورد نام‌گذاری این روز به نام عاشورا اقوال و روایات متعدّدی ذکر شده است؛ بعضی می‌گویند که سبب نام‌گذاری عاشورا به این نام، همانا دهم ماه محرّم است و این قول واضح‌تر و نزدیک‌تر به دهم ماه محرّم است؛ همچنین گفته شده است که عاشورا روزی است که خداوند تعالی 10پیامبرش را با 10کرامت افتخار بخشیده است که از قرار ذیل است:
اوّل: در این روز، خداوند موسی(ع) را نصرت بخشید، در دریا راه را برایش باز نمود تا از چنگ فرعون نجات یافت و فرعون با لشکرش غرق گردید.
دوم: در این روز کشتی نوح(ع) با سلامتی در جودی استقرار یافت.
سوم: در این روز یونس (ع) از شکم نهنگ نجات یافت.
چهارم: در این روز خداوند توبه‌ی آدم(ع) را پذیرفت.
پنجم: در این روز یوسف(ع) از قعر چاه تاریک بیرون آورده شد.
ششم: در این روز عیسی(ع) به دنیا آمد و در همین روز به آسمان برده شد.
هفتم: در این روز خداوند داود(ع) را مورد عفو و بخشش خود قرار داد.
هشتم: در این روز ابراهیم(ع) چشم به جهان گشود.
نهم: در این روز چشمان یعقوب (ع) دوباره روشن گردید و بینا شد.
دهم: در این روز گناهان گذشته و آینده‌ی پیامبر بزرگ اسلام(ص) بخشیده شد. (العینی، بی‌تا، ج11، ص117)

البتّه باید گفت موارد ده‌گانه‌ی اخیر اجماعی نیست و تنها از سوی برخی مطرح شده است، لکن دلیلی که در ابتدا برای نام‌گذاری عاشورا بیان شد، مُتقن و مسلّم است.
4. عاشورا در میان یهودیان پیش از اسلام
فیّومى در «مصباح‌المنیر» گوید: از رسول خدا(ص) روایت شده که یک روز قبل از عاشورا و یک روز بعد از عاشورا را هم روزه بگیرید تا از شباهت به یهود که فقط روز دهم را روزه مى‏گرفتند خارج شوید. (بیهقى، بی‌تا، ج4، ص287) پس معلوم مى‏شود روز عاشورا نزد یهود از روزهاى بزرگى بوده که در آن روزه مى‏گرفته‏اند.
در کتاب «سنن دارمى» از ابن‌عباس نقل شده که او مى‏گفت: رسول خدا(ص) هنگامى که به مدینه آمد، دید که یهودیان روز عاشورا را روزه مى‏گیرند. آن حضرت سؤال کرد که چرا روزه مى‏گیرید؟ گفتند: زیرا این روزى است که موسی(ع) بر فرعون غالب شد. پس رسول خدا(ص) به مسلمانان فرمود: شما به امّت موسى(ع) اولى هستید، پس شما هم روز عاشورا را روزه بگیرید. (دارمى، بی‌تا، ج2، ص22) و همین روایت با مختصر تفاوتى در «سنن ابن ماجه» نیز نقل شده است. (ابن‌ماجه، بی‌تا، ج‌1، ص‌552)
در کتاب «محلى» از ابن‌حزم، از عطاء نقل شده که او مى‏گوید: از ابن‌عبّاس شنیدم که مى‏گفت با یهودیان (در روزه‌ی روز عاشورا) مخالفت کنید. هم نهم را روزه بگیرید و هم دهم را. (تا معلوم باشد این روزه، روزه‌ی آنان نیست.) (ابن‌حزم، بی‌تا، ج7، ص18)

5. عاشورا در میان مسیحیان پیش از اسلام‏
در «مصباح‌المنیر» روایتی از رسول خدا گفته شده است مبنی بر روزه گرفتن یهودیان و مسیحیان در روز عاشورا که ظاهراً مقصود حضرت این بوده که روز نهم را به روز دهم مى‏افزاییم تا شبیه به کار یهود و نصاری نباشد.(فیومی،بی تا،ص104). از این نقل «مصباح‌المنیر» برمى‏آید که مسیحیان هم عاشورا را گرامى مى‏داشته‏اند. امّا در این مورد غیر از این منبع، تا کنون به مدرک دیگرى برنخورده‏ایم.
6. عاشورا در میان قریش جاهلیّت‏
در «سنن دارمى» روایت شده که رسول خدا(ص) فرمود: این روز، روز عاشورا است و قریش این روز را در جاهلیّت روزه مى‏گرفتند، پس هر کدام از شما (مسلمین) دوست دارد، روزه بگیرد و هر کدام دوست دارد، روزه را ترک کند. (دارمى، بی‌تا، ج2، ص22)
در کتاب «موطّأ مالک» آمده که عایشه می گوید روز عاشورا روزی است که قریش در جاهلیت در آن روز روزه می گیرد(مالک،بی تا،ج 1،ص 219 دارمی،بی تا،ج2،ص23).
در کتاب «نیل‌الأوطار» آمده: اهل جاهلیت در روز عاشورا روزه می گرفته اند وپیامبر و مسلمانان نیز قبل از آن که روزه ی رمضان واجب گردد در این روز روزه می گرفتند. (شوکانی، 1409ه.ق، ج4،ص326).
7. عاشورا پس از اسلام و پیش از وجوب روزه‌ی رمضان‏
در «صحیح بخارى» از ابن‌عمر نقل شده: «که پیامبر عاشورا را روزه بوده است و هنگامی که روزه ی رمضان واجب گردید آن را ترک نمود.» (بخارى، بی‌تا، ج3، ص31)
و نیز در «صحیح بخارى» از عایشه نقل شده: رسول خدا(ص) به روزه‌ی روز عاشورا امر کرد تا هنگامى که روزه‌ی ماه رمضان واجب شد. آن‌گاه فرمود: «هرکس مى‏خواهد، روز عاشورا را روزه بگیرد و هر کس مى‏خواهد افطار کند.» (بخارى، بی‌تا، ج3، ص31)
در کتاب «جامع أحادیث الشّیعه» از کتاب «من لایحضره الفقیه» از امام باقر(ع) نقل شده: محمّدبن مسلم و زراره از آن حضرت از روزه‌ی روز عاشورا سؤال کردند، فرمود: «آن روزه ی قبل رمضان بود وقتی

دیدگاهتان را بنویسید