دانلود پایان نامه حقوق : سیاست هسته ای

دانلود پایان نامه

یک سازمان جهانی بود و واضح بود که روسیه به رهبری استالین این طرح را نمی پذیرفت. از دیدگاه شوروی، طرح باروخ به خصوص در رابطه با حق وتو، ناخوشایند بوده و اتفاق آراء قدرت های بزرگ برای ایفاء اهداف موثر سازمان ملل یک امر اساسی بود.
بند پنجم: طرح گرومیکو
در 19 ژوئن 1946 آندره گرومیکو نماینده دولت شوروی در سازمان ملل، در مقابل طرح باروخ، پیشنهادی را تحت عنوان “کنترل قبل از خلع سلاح” مطرح نمود که در آن: 1- از انعقاد معاهده ای بین المللی و الزام آور برای تمام کشورها صحبت شده بود. در این معاهده استفاده از سلاح های هسته ای ممنوع شده و سلاح های هسته ای موجود نیز می بایست ظرف سه ماه بعد از لازم الاجرا شدن این معاهده نابود شود. وی در پیشنهاد خود متذکر شده بود فقط زمانی که این معاهده تنظیم شود، کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل می تواند از تولید سلاح های هسته ای جلوگیری نماید. 2- باید دو کمیته در سازمان ملل بوجود آید که کمیته اول وظیفه مبادله اطلاعات علمی در حوزه هسته ای را به عهده داشته باشد و کمیته دوم نیز وظیفه پادمان بر علیه تخلفات از این معاهده را بر عهده گیرد.
در مفهوم شوروی، این پیشنهاد شامل یک سیستم برای گزارشات و بازرسی ها از فعالیت های هسته ای ملی بود. این پیشنهاد به سیستمی که بیست سال بعد در پیمان ان پی تی مورد توافق قرار گرفت بسیار شبیه بود. اختلافات زودهنگام شوروی و آمریکا در ارائه راهبردها و نظرات آنها بروز کرد زیرا تمایل آمریکا به ایجاد کنترل و بازرسی و برقراری تحریم ها بود اما شوروی نگران اقتدار و حاکمیت ملی خود بود و از مساله جاسوسی وحشت داشت. در موضوع کنترل تسلیحات، آنچه که ذهن استالین به آن معطوف شده بود، ساخت بمب بود و نه ایجاد یک سیستم بین المللی که او را ملزم به خاتمه تلاش هایش در جهت شکست انحصار آمریکا می کرد. مذاکرات در فضای بوجود آمده از عداوت عمیق ناشی از جنگ سرد به زودی به بن بست رسید. در سال 1949 شوروی اولین آزمایش خود را انجام داد و امید باروخ را به یاس تبدیل کرد.
بند ششم: تاسیس آژانس توسعه مشترک

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در اکتبر سال 1946 نماینده آمریکا در کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل ، پیشنهادی مبنی بر ایجاد یک آژانس توسعه مشترک با عضویت کشورهای آمریکا،‌ انگلیس و کانادا جهت تسلط و کنترل بر مواد خام معدنی ارائه داد. وظیفه این آژانس نظارت بر خرید و فروش اورانیوم تولیدی بلژیک در کنگو و اورانیوم آفریقای جنوبی و استرالیا و همین طور تولید این ماده در آمریکا و کانادا بود. برای چند سال این آژانس موفق به خرید تقریبا همه اورانیوم معدنی خارج از بلوک شرق شد. اما در سال 1963 آفریقای جنوبی این انحصار را شکست و قراردادی چند ساله را با فرانسه جهت فروش کیک زرد به آن کشور منعقد نمود. مقدار فروش اورانیوم موجود در این قرارداد برابر دو سوم تولید سالیانه فرانسه در همان مدت مشابه و بدون نظارت پادمان و با یک سوم قیمت پیشنهادی کانادا بود. این موضوع آمریکا و کانادا را بسیار خشمگین نمود. لازم به یادآوری است که قرارداد پیشنهای کانادا با فرانسه به دلیل اصرار کشور کانادا بر اعمال پادمان لغو شد.
بند هفتم: طرح مک ماهان
در پایان جولای سال 1946 کنگره آمریکا، طرح مک ماهان را بعد از شش ماه مذاکرات جدی تصویب نمود. بر اساس این طرح، آمریکا سعی کرد که با ساخت یک دیوار اطلاعاتی و غیر قابل رخنه در مورد مسائل شوروی، به طور ویژه فعالیت های هسته ای این کشور را تحت نظر داشته باشد و از دستیابی این کشور به اطلاعات لازم در موارد یاد شده جلوگیری به عمل آورد. اگر چه این تحریم ها در نهایت موفقیت آمیز نبود ولی این تلاش ها باعث بوجود آمدن یک گروه غیر رسمی با نام (COCOM) در اوایل دهه 1950 شد.
این طرح برای اینکه شیوه انحصاری آمریکا را حفظ کند، پیش بینی نمود که هیچگونه تبادلی در زمینه انرژی هسته ای با هیچ یک از کشورها حتی برای اهداف صنعتی و مقاصد صلح جویانه تا زمانی که پادمان به صورت موثر اجرا نگردد وجود نداشته باشد. در سال 1953 این موضوع آشکار شده بود که نه اقدامات نظارتی طرح باروخ و نه طرح مک ماهان عملا نتوانسته است دستیابی به دانش فنی و مواد مورد نیاز جهت ساخت سلاح هسته ای را محدود نماید. پس از انجام آزمایش هسته ای توسط آمریکا و شوروی، انگلستان سومین کشوری بود که صاحب سلاح هسته ای شد و به این ترتیب به انحصار در این ضمینه پایان داد. تنش های ناشی از جنگ سرد به سرعت رو به گسترش نهاد و امید به دنیای عاری از سلاح های هسته ای را به شدت تضعیف نمود. در این حال ایالات متحده مقدار قابل توجهی از مواد هسته ای را برای اهداف خود انبار نموده و مشخص بود که سایر کشورها یکی پس از دیگری در پی دستیابی به دانش فنی و انجام آزمایشات هسته ای بودند. در این فضای ناشی از رقابت به زودی مشخص شد طرحی فراگیر برای برقراری یک نظام قانونی بین المللی که بتواند کلیه مواد هسته ای را کنترل نماید دیگر امکان پذیر نمی باشد. لذا با منفعل شدن کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل که فقط ناظر مسابقات هسته ای بود و بعد از برگزاری بیش از 200 جلسه و 2 سال بحث بی حاصل در اواخر سال 1949 توسط مجمع عمومی به فعالیت آن پایان داده شد.
بند هشتم: گزارش کندور
در آوریل سال 1952 آچسون وزیر خارجه آمریکا، هیاتی از کارشناسان خلع سلاح را به ریاست اوپنهایمر انتخاب نمود. این هیات می بایست نتیجه تحقیقات خود در جهت اتخاذ سیاست هسته ای دولت آمریکا در آینده و پاسخ های این کشور درباره مسابقات هسته ای و خطرات آن در داخل و در سطح بین الملل را ارائه می نمود. توصیه های این هیات تحت عنوان “گزارش کندور” معروف شد.
این گزارش به طور مفصل وحشت از این موضوع را که شوروی به زودی دارای چنان توان هسته ای خواهد شدکه قدرت اجرای یک حمله اتمی و انهدام بیش از 100 منطقه استراتژیک از جمله مراکز صنعتی، صنایع زیر دریایی و نقاط حساس را خواهد داشت، بیان می کرد.
این هیات همچنین به رئیس جمهور تاکید نمود که اعتماد کامل مردم آمریکا را جلب نموده و در خصوص تولید مواد شکاف پذیر در آمریکا و توانایی های هسته ای شوروی به صورت واقع بینانه و شفاف عمل نماید تا باعث اغوای هر یک از طرفین در جهت شروع یک جنگ بازدارنده نشود.
بند نهم: تغییر سیاست آمریکا
در اوایل دهه 50 دولت آمریکا با توجه به واقعیات و تحولات بوجود آمده در سطح بین الملل از سیاست در انزوا قرار دادن روسیه و ایجاد یک چتر اطلاعاتی بر روی این کشور دست برداشت و تغییراتی را در سیاست خارجی خود بوجود آورد.
عواملی که در چرخش سیاست خارجی آمریکا موثر بود عبارت بودند از:
فرسایش انحصار آمریکا در زمینه های نظامی و غیر نظامی و ترس از دست دادن بازار فروش، این کشور را وادار به همکاری با انگلیس و کانادا نمود. زیرا بریتانیا در زمینه استفاده صنعتی و ساخت نیروگاه های قدرت بر آمریکا پیشی گرفته بود.
انفجار بمب هیدروژنی توسط شوروی در سال 1953 و وحشت از یک جنگ هسته ای تمام عیار نیز مزید بر علت فوق بود.
همچنین در داخل آمریکا اختلافی جدی در مورد مالکیت خصوصی و حد و وسعت فعالیت آن در مقابل مالکیت دولتی و نیاز به آزادی عمل در تحقیقات و ارتباطات بین دانشمندان مطرح بود.
به علاوه گزارش کندور نیز مزید بر علت شده بود تا آمریکا را در نگرانی عمیق فرو برد. در نیمه دوم سال 1953 آیزنهاور رئیس جمهور آمریکا متقاعد شد که باید به مردم آمریکا امید داده و چهره مصیبت بار تهدید هسته ای شوروی را محو نماید.
بر اساس این نیازها و نگرانی ها آیزنهاور طرحی مبنی بر تاسیس یک بانک مشترک را ارائه نمود. کشورهای دارای سلاح هسته ای مواد شکافت پذیر خود را در این تشکیلات قرار داده تا توسط همه کشورها برای مقاصد صلح جویانه استفاده شود.
این طرح در حقیقت بخشی از یک سخنرانی بود که ابتدا توسط وی طی ملاقاتی با چرچیل نخست وزیر انگلستان در برمودا به او ارائه شد و چرچیل نیز از آن به گرمی استقبال نمود. طرح فوق در تاریخ 8 سپتامبر سال 1953 طی یک سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل تحت عنوان “اتم برای صلح” مطرح شد.
بند دهم: طرح اتم برای صلح

این برنامه استفاده از انرژی هسته ای را در قلمرو جدیدی مطرح می نمود تا بتواند با وضع قوانین محدود کننده و هدایت آن به سمت فعالیت های صلح جویانه هسته ای:
از ازدیاد کشورهای صاحب سلاح هسته ای جلوگیری بعمل آورد.
ذخایر مواد هسته ای را از کاربردهای نظامی به سوی مصارف عمومی، غیر نظامی و صلح جویانه هدایت نماید.
یکی از دلایل اصلی ارائه این طرح، استمرار برتری آمریکا نسبت به شوروی بود. آیزنهاور همواره تاکید داشت که روند خلع سلاح باید بسیار کند باشد و در این فکر بود که با طرح فوق آمریکا برتری نظامی خود را برای چهل سال بعد یعنی تا اوایل دهه 1990 حفظ نماید.
در این طرح، ایجاد یک آژانس بین المللی انرژی اتمی پیش بینی شده بود تا از طریق آن بتوان کلیه همکاری های بین المللی در زمینه هسته ای را هدایت نمود. در این طرح از “پادمان بین المللی” صحبتی به عمل نیامده بود، اما در پیش نویس های اولیه اساسنامه آژانس بین المللی انرژی اتمی، حق آژانس جهت اجرای پادمان و بازرسی از مواد موجود در هر کشور پیش بینی شده بود. بنابراین عنصر منع گسترش دوباره مورد توجه قرار گرفت هر چند به میزانی که در طرح باروخ پیش بینی شده بود قاطعیت نداشت.
برای حامیان طرح “اتم برای صلح” این مساله واضح بود که بعضی از کشورها قبل از پیشنهاد این طرح شروع به توسعه اتمی خود نموده و از پوشش پادمان گریخته بودند.
این طرح نتایج مهمی در برداشت:
الف- در یک کنفرانس بین المللی در ژنو در سال 1955 دامنه وسیعی از اطلاعات جدید در مورد تحقیقات و تکنولوژی هسته ای بوسیله دانشمندانی از سراسر جهان شامل اطلاعات بر روی فرآوری اورانیوم، مراحل تولید پلوتونیوم و غیره آشکار شد. نتیجه جانبی آن، آگاهی تلویحی قدرت های هسته ای از مراحل پیشرفت کشورهای دیگر بر روی تکنولوژی هسته ای بود.
ب- دولت آمریکا توانست با دیگر کشورها موافقت نامه های همکاری هسته ای امضاء نموده و کانادا و انگلستان را نیز در این مورد با خود همراه سازد. یکی از نتایج این موافقت نامه ها تهیه رآکتور تحقیقاتی کانادایی برای هندوستان بود. در این راستا و در اجرای سیاست های یاد شده، کنگره آمریکا مبانی قانونی جهت طرح “اتم برای صلح” را به وسیله مصوبه ای که به طور جدی اعلامیه مک ماهان را اصلاح نموده بود، تدوین کرد.
در سال 1955 دولت های آمریکا و ترکیه اولین موافقت نامه را بر اساس مصوبه فوق جهت همکاری در زمینه استفاده های صلح جویانه از انرژی هسته ای منعقد نمودند و تا پایان سال 1959 مجموعا 42 کشور با آمریکا موافقت نامه های مشابهی را امضاء نمودند. بسیاری از این موافقت نامه ها، نوعی از پادمان را پیش بینی می کرد که توسط آمریکا تحت موافقت نامه چند جانبه اعمال می شد و گاهی نیز این وظیفه به آژانس محول شده بود. دولت شوروی نیز تا سال 1968 بوسیله انعقاد موافقت نامه های همکاری هسته ای با 26 کشور فاصله را به حداقل رساند. در مقابل، شوروی نیازی به انعقاد موافقت نامه های چند جانبه جهت اعمال پادمان تحت آژانس جدید نمی دید و دریافت کنندگان کمک های شوروی متعهد می شدند که از این کمک ها فقط در جهت مقاصد صلح جویانه استفاده نموده و سوخت های مصرفی را نیز به روسیه عودت دهند.
بند یازدهم: نواقص طرح اتم برای صلح
طرح اتم برای صلح دارای مشکلات اساسی بود. برخی از این مشکلات عبارت بودند از:

الف- آیزنهاور به اشتباه اعتقاد داشت که کمبود مواد هسته ای و توسعه کاربرد انرژی هسته ای، استفاده از این مواد را به طرف اهداف صلح جویانه هدایت می کند و می تواند تاثیر عمده ای بر کاهش مسابقات تسلیحاتی بگذارد. او این حقیقت را که بمب هیدروژنی قادر است اثرات تخریبی بسیار زیادتری را در یک جنگ هسته ای با همان مقدار مشابه از مواد شکاف پذیر بوجود آورد را نادیده گرفته بود. آزمایش و انفجار بمب هیدروژنی شوروی این حقیقت را ثابت نمود.
ب- مکانیسم او برای خلع سلاح هسته ای بر اساس نیرنگ و فریب دولت شوروی بود و آمریکا هیچگونه تعهد متقابلی را جهت انجام چنین خلع سلاحی، نمی پذیرفت. در زمان ارائه این طرح، کشور آمریکا شروع به تقویت زرادخانه خود نمود و در دوران ریاست جمهوری آیزنهاور، تعداد سلاح های هسته ای آمریکا از 1000 عدد در سال 1952 به 18700 عدد در سال 1960 افزایش پیدا کرد. تعداد این سلاح ها در زرادخانه شوروی نیز از 50 عدد به 1700 عدد رشد یافت.
بند دوازدهم: واکنش شوروی در قبال طرح اتم برای صلح
واکنش اولیه شوروی در مقابل پیشنهاد آیزنهاور، موضعی سرد و حاکی از بی تفاوتی بود و به اهداف آیزنهاور با حالتی بدبینانه نگریسته می شد. در مارس سال 1954 وزارت امور خارجه آمریکا، چهارچوب کلی اساسنامه آژانس پیشنهادی را به سفیر شوروی ارائه داد و طی ماه های بعد پنج یادداشت امضاء شد. اما هنوز تفکر “اتم برای صلح” برای شوروی غیر قابل پذیرش بود. مسکو در مورد اهداف این طرح مشکوک بود و بر ایده سابق خود که قطع فوری و کاهش سلاح های هسته ای بود، پافشاری می کرد.
بند سیزدهم: مواضع برخی از کشورها و تشکیل آژانس
الف: موضع آمریکا
دیدگاه آمریکا درباره نقش آینده آژانس بستگی به گسترش مشارکت شوروی در مذاکرات و واگذاری مواد قابل شکافت به آژانس داشت. اگر شوروی به عنوان یکی از اعضای فعال آژانس عمل می کرد، طرح آیزنهاور که در آن آژانس به عنوان یک مخزن یا بانک انتقال مواد هسته ای از انبار های کشورهای دارای سلاح هسته ای بود، مطرح می شد و اگر شوروی به سیاست انزوا و بی تفاوتی در مقابل این مجمع ادامه می داد، دیگر هیچ دلیلی برای آمریکا و انگلستان باقی نمی ماند تا مواد هسته ای خود را تحت نظارت فیزیکی آژانس قرار دهند.
در پی مخالفت شوروی با طرح مزبور، آمریکا تصمیم گرفت به تنهایی و بدون حضور شوروی مسئله را پی گیری نماید. او از شش دولت غربی (بعدها هفت دولت) جهت کمک به تنظیم پیشنویس اساسنامه طی جلسه ای در واشنگتن، دعوت به عمل آورد. موضع آمریکا، تلاش در جهت اثبات این موضوع بود که هدف اصلی آژانس باید اعتمادسازی بین غرب و شرق باشد. علیرغم موضع بدبینانه کشورهای غربی دیگر، اعضاء طرحی را جهت ذخایر آمریکا و شوروی ارائه نمودند. گروه مطالعاتی آمریکا نیز نقش های اضافی را برای آژانس و پادمان آن که عبارت از جلوگیری از گسترش سلاح های هسته ای و انبار نمودن پلوتونیم بود، پیشنهاد نمود.
آمریکا پافشاری و تاکید بیشتری نسبت به گذشته بر روی نقش آژانس جهت ارتقاء استفاده صلح جویانه از انرژی هسته ای با دخالت وسیع تر در خلع سلاح هسته ای که تا آن زمان پیشنهاد شده بود، داشت. این کشور همچنین پیشنهاد کرد که آژانس می تواند بر روند برچیده شدن کامل تولید مواد هسته ای نظارت داشته و بر طبق موافقت نامه های دیگری موضوع خلع سلاح را مدیریت و رهبری نماید.
مذاکرات خصوصی با شوروی از ماه دسامبر 1945 تا اواسط سال 1955 ادامه داشت و در جولای همان سال بالاخره شوروی با موضوع تاسیس آژانس موافقت نمود و به نشانه حسن نیت، 50 کیلوگرم اورانیوم 235 با غنای کمتر از 20% را در اختیار آژانس جدید قرار داد و به گروه مطالعاتی پادمان مورد نیاز آژانس ملحق شد.
ب: هندوستان
نماینده هندوستان موضع این کشور را شفاف و آشکار بیان نمود. جواهر لعل نهرو، پیش از این نیز در ماه می سال 1954 به صورت ضمنی در یک پیشنهاد بحث برانگیز بر روی طرح آیزنهاور، موضع خود را اعلام کرده بود. کشور هندوستان مانند بسیاری از کشورهای فقیر دیگر، معتفد بود انرژی هسته ای یکی از راه هایی است که کشورهای توسعه یافته را قادر می سازد در یک روند طولانی و آهسته سایر کشورها را پشت سر بگذارند. بنابراین نیروی هسته ای نقشی اساسی در آینده هند داشته و این کشور باید کوشش نماید تا در برنامه های هسته ای خود، بدون هیچگونه مداخله خارجی پیشرف

دیدگاهتان را بنویسید