خرید و دانلود پایان نامه روزنامه نگاران

مکلف بودن ماموران انتظامی به جلوگیری از فعالیت نویسندگان مطبوعاتی و خبرنگاران بدون پروانه یا دارای پروانه فاقد اعتبار، مورد پیش بینی قرار گرفته بودند. (مرکز تحقیقات رسانه زمستان 1376 شماره 32 )
لازم به یادآوری است، که با وجود ماهیت منفی این آیین نامه و هدف اصلی گردانندگان رژیم سابق از تصویب چنین مقرراتی در جهت محدویت آزادی مطبوعاتی و استقلال روزنامه نگاران معاونت مطبوعاتی و تبلیغاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در سالهای اخیر ، به جای اقدام در مورد تهیه یک لایحه قانونی به منظور به رسمیت شناخته شدن استقلال حرفه ای روزنامه نگاران ، و تامین حقوق و امتیازات شغلی آنان ، به اجرای مفاد آیین نامه مذکور، گرایش یافته بود و در این باره آگهی های مکرر در مطبوعات منتشر کرده بود. (مرکز تحقیقات رسانه زمستان 1376 شماره 32 )
4-2- سندیکای نویسندگان و خبرنگاران و نخستین پیمان دسته جمعی کار روزنامه نگاران
یکی از اولین نمونه های توجه مثبت به تعریف روزنامه نگار در جهت تامین حقوق و امتیازات حرفه ای همکاران تحریریه ای مطبوعات و خبرگزاری ها و بخش های خبری رادیویی و تلویزیونی در ایران را
می توان در اقدام سندیکای نویسندگان و خبرنگاران ، برای امضای نخستین پیمان دسته جمعی کار بین این سندیکا و موسسات بزرگ مطبوعاتی وقت، که در اواخر سال 1354 صورت گرفت، جست و جو کرد در این پیمان، که پس از کوشش های طولانی و هیات مدیره سندیکا و مذاکرات پیاپی با صاحبان و مدیران چهار موسسه مطبوعاتی معروف آن زمان– کیهان ، اطلاعات آیندگان و رستاخیز – و همکاری معاونت فنی وزارت کار و امور اجتماعی، در تاریخ 16 دی ماه 1354 به امضاء رسید ، تعریف های در مورد”موسسه مطبوعاتی” کارکنان تحریری ” کارکنان حقوق بگیر” و ” کارکنان حق التحریری بگیر ارائه شده بودند.
فصل اول پیمان دسته جمعی (شامل مواد 1 تا 4 ) به تعریف ها” اختصاص یافته بود .
در ماده یک پیمان ، راجع به تعریف “موسسه مطبوعاتی ” چنین آمده بود: ” موسسه مطبوعاتی از این لحاظ این پیمان، هر سازمانی است که از طریق وسایل ارتباط جمعی، مانند نشریه های چاپی روزانه، هفتگی، ماهانه، فصلی و سالانه یا خبرگزاری ها به امر تهیه و تنظیم و تدوین و انتشار خبر ، و فیلم خبری ،
می پردازد. به طوری که ملاحظه می شود، در این تعریف ، با تاکید خاص بر “موسسه مطبوعاتی” فقط نشریات چاپی و خبرگزاری ها مورد نظر قرار گرفته بودند و به بخش های خبری رادیو و تلویزیون ، که دارای همکاران تحریریه ای و روزنامه نگارند، توجه نشده بود . ماده دو پیمان مذکور، در تکمیل ماده یک، راجع به “کار فرما ” نیز تعریفی به شرح زیر، عرضه کرده بود: ” کارفرما از لحاظ این پیمان، عبارتند است از هر شخصیت حقوقی یا حقیقی که موسسه مطبوعاتی را اداره می کند، خواه مالک و سازمان دهنده اصلی آن باشد و خواه با سمت نمایندگی یا در رابطه حقوقی دیگری، آن را اداره کند.
تبصره – کارفرما قبل از هر تغییر وضعیت حقوقی موسسه مطبوعاتی باید تکلیف تمام حقوق قانونی کارکنان تحریری خود را به منظور تنفیذ این حقوق با کارفرماهای بعدی معلوم کند .”
در ماده 3 پیمان دسته جمعی یاد شده ، تعریف ” کارکنان تحریری ” به شرح زیر بیان شده بود :
” تمام افرادی که به دستور کارفرما به امر تهیه و تنظیم و تدوین خبر ، مقاله، تفسیر ، عکس خبری و فیلم خبری ، به صورت نوشته ، ترجمه ، گفتار یا تصویر اشتغال دارند ، کارکنان تحریری محسوب می شوند .
تبصره – انتقال هر یک از کارکنان تحریری به قسمت های اداری یا فنی موسسه مطبوعاتی ، فقط با موافقت وی امکان پذیر است و در این صورت ، وی از شمول مقررات این پیمان ، خارج می شود.” ماده 14 این پیمان ، تقسیم” کارکنان تحریری” به دو گروه “حقوق بگیر” و حق التحریر بگیر” را به ترتیب زیر مشخص کرده بود: کارکنان تحریری حقوق بگیر، که حقوق و مزایا ی مستمرماهانه دارند و مشمول تمام مفاد و مزایای این پیمان هستند. کارکنان تحریری حقوق بگیر که به ترتیب زیر درباره آن عمل خواهد شد :
الف : افرادی که کار آنها به طور غیر مستمر یا سفارشی و یا اتفاقی می باشد، مشمول این پیمان نمی باشند .
ب: کارکنان تحریری حقوق بگیر که علاوه بر کار معمولی، کار تحریری فوق العاده ای انجام می دهند . حق التحریر این افراد در لیست حقوق ماهانه، محاسبه و پرداخت می شود و لیکن مبنای محاسبه پاداش آخرسال و مرخصی و اضافه کار ، قرار نمی گیرد. ( دکترکاظم معتمد نژاد ، مقاله زمستان 1376 شماره 32)

ج: افرادی که بر اساس کار مستمر روزانه یا هفتگی ، حق التحریر می گیرند، در صورت تمایل باید بر طبق مقررات این پیمان، به استخدام موسسات مطبوعاتی خود در آیند و از مزایای اعضای تحریریه حقوق بگیر استفاده نمایند.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

تبصره1 – کارکنان تحریری حقوق بگیر می توانند با توافق کارفرما از حقوق و مزایای گروه دیگر نیز استفاده نمایند.
تبصره 2 – افرادی که پس از تصویب این پیمان، به عنوان یکی از کارکنان تحریری حقوق بگیر ، به استخدام یک موسسه مطبوعاتی در می آیند، نمی توانند بدون موافقت کارفرمای خود در موسسه مطبوعاتی مشابه، استخدام یا مشغول به کار شوند.
در فصل های دوم ، سوم ، چهارم، و پنجم، و ششم پیمان دسته جمعی کار اعضای تحریری موسسات مطبوعاتی، به ترتیب” وضع استخدام” (ماده 5) ،”سرویس کار” (ماده 6) ، “تعطیلات و مرخصی ها ” (مواد 7 و 8)،”پرداخت حقوق و مزایا ( مواد 9 تا 15 ) و”سایرمقررات ” (مواد 16 تا 20)، پیش بینی شده بودند، که چون جزء موضوع مورد بحث در این بخش قرار ندارند، از بررسی آنها خودداری می شود و در بخش های آینده ، به تشریح و تجزیه و تحلیل آنها ، پرداخته خواهد شد. ( دکترکاظم معتمد نژاد ، مقاله زمستان 1376 شماره 32)
همانگونه که ملاحظه می شود، در تعریف های ارائه شده در فصل اول این پیمان ، به برخی از عناصر حقوقی مورد نظر در تعریف قانونی روزنامه نگار حرفه ای توجه شده است ، اگر چه این عناصر ، به طور دقیق ، با یک تعریف جامع در این باره ، تطبیق نمی کنند، اما می توانند در تجربه های بعدی ، برای تدارک متن های جدید پیمان های دسته جمعی کار حرفه ای روزنامه نگاران و یا تهیه وتدوین لایحه ها یا طرح های قانونی در این زمینه، طرف توجه واقع شوند.
مهمترین این ایرادها و اشکال های موجود در این تعریف ها، عدم توجه به کار روزنامه نگاری به عنوان شغل اصلی و مرتب همکاران تحریریه ای موسسات مطبوعاتی و عدم تاکید بر تامین قسمت اعظم منابع مالی زندگی آنان از این طریق، به شمار می روند ، که باید در آینده مورد نظر قرار گیرند. ( دکترکاظم معتمد نژاد ، مقاله زمستان 1376 شماره 32)

لازم به یادآوری است که در دوره پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به سبب توقف فعالیت سندیکای نویسندگان و خبرنگاران و عدم ایجاد تشکل حرفه ای دیگری از سوی روزنامه نگاران و همچنین دگرگونی های مختلف در مدیریت موسسات بزرگ مطبوعاتی و ترکیب هیات های تحریریه آنها ، کوشش های تازه ای برای تدوین و تصویب پیمان های دسته جمعی کار و اصلاح تجربیات قبلی در مورد تعریف روزنامه نگار حرفه ای ، صورت نگرفته اند. باید امیدوار بود که انجمن صنفی جدید روزنامه نگاران ، با فعالیت خویش بتواند هر چه زودتر برای رفع خلاء موجود در این زمینه اقدام کند و به احیاء مقررات پیمان دسته جمعی کار روزنامه نگاران و نیز تدارک مقدمات تصویب قانون خاص به رسمیت شناخته شدن حرفه روزنامه نگاری ، کمک نماید. ( دکترکاظم معتمد نژاد ، مقاله زمستان 1376 شماره 32)
همچنین باید امید داشت که معاونت مطبوعاتی و تبلیغاتی وزارت ارشاد اسلامی نیز بتواند به نوبه خود به موازات کوشش برای تجدید نظر در قانون مطبوعات ، در مورد تامین حقوق و امتیازات حرفه ای روزنامه نگاران، که نخستین بار در لایحه قانونی مطبوعات مصوب 15 بهمن ماه 1331 ، مورد توجه قرار گرفته بود و در دوره پس از انقلاب اسلامی، به فراموشی سپرده شده است ، اقدام کند و خلاکنونی در این زمینه را، یا از طریق پیشنهاد لایحه قانونی جداگانه درباره استقلال حرفه ای روزنامه نگاری و یا حداقل با اختصاص بخش مهمی از قانون مطبوعات به این امر ، از میان بر دارد. ( دکترکاظم معتمد نژاد ، مقاله زمستان 1376 شماره 32)
لازم است خاطر نشان شود که در دوره پس از پیروزی انقلاب ، در مقایسه با پیش بینی ماده 10 لایحه قانونی مطبوعات مصوب دوره حکومت دکتر مصدق راجع به تهیه آیین نامه لازم ” نسبت به شرایط حقوق و امتیازات خبرنگاران ” که هرگز تحقق نیافت ، تنها می توان اشاره بسیار مبهمی به این زمینه، در ماده چهل لایحه قانونی مطبوعات مصوب شورای انقلاب (20 مرداد 1358) پیدا کرد .
در این ماده چنین گفته شده بود :” تنظیم آیین نامه های اجرایی این قانون به عهده وزارت ارشاد ملی است، که در آنها سعی خواهد شد، جز آنچه مربوط به اعمال حاکمیت دولت است، اجرای این قانون به سازمان های صنفی واگذار شود” شاید با توجه به قسمت آخر این ماده و اشاره آن به موضوع واگذاری بعضی از جنبه های اجرایی این قانون به سازمان های صنفی ، بتوان گفت که تامین حقوق و امتیازات روزنامه نگاران از طریق سازمان های صنفی خاص آنان نیز مورد نظر بوده است .
هرچند که در این میان ، استفاده از همکاری سازمان های صنفی مطبوعاتی ، برای تدارک تجهیزات چاپی و کاغذ مورد نیاز روزنامه ها و توزیع و پخش نشریات در سراسر کشور هم ، اهمیت خاصی دارد. همچنین باید اضافه کرد که در آخرین قانون مطبوعات(مصوب 12 اسفند 1364) ، دیگر هیچ گونه اشاره ای نیز به واگذاری برخی جنبه های اجرایی قانون به سازمان های صنفی وجود ندارد و موضوع تامین حقوق و امتیازات روزنامه نگاران ، کاملا مسکوت مانده است. ( دکترکاظم معتمد نژاد ، مقاله زمستان 1376 شماره 32)
5-2- مروری بر تاریخ تشکل های صنفی
تشکل های صنفی و اتحادیه های شغلی ریشه در قرون وسطی دارد و بیانگر گروههای صاحب نفود و قدرتمند در حیات سیاسی اجتماعی است که حتی در بعضی از کشورها (نظیر انگلستان و ایتالیا ) قدرت موثری در برگزاری انتخابات به حساب می آمدند. لیکن با حرکت جامعه به سوی پیدایی کارخانه های بزرگ، نهضت اصناف نیز فروکش کرد و جای خود را به انواع اتحادیه های دیگر و سندیکاها سپرد. گروههای صنفی در معنای محدود کلمه ، افرادی را که دارای فعالیت حرفه ای مشابهی هستند ، گرد هم
می آورند. در معنای وسیع ، کسانی را که در یک مدرسه پرورش یافته اند، یا آنانی را که متعلق به یک تخصص هستند، و همچنین اتحادیه هایی که مردم هم سلیقه را از لحاظ تفنن گرد هم می اورند،گروه صنفی می نامند. تلاش جدی جهت ایجاد تشکل های صنفی و تامین حقوق جامعه مطبوعاتی در ایران را باید از سالهای 1320 به بعد جستجو کرد. (پورموسی ، مرتضی ، رسانه ،شماره 27 ،)
تاریخ روزنامه نگاری در ایران نشان می دهد که مطبوعات ، همواره از نبود سازمان و تشکیلات خاص خود در رنج بوده و در واقع عدم تدوام سازمانی یکی از عوامل بازدارنده رشد مطبوعات و نارساییهای آن بوده است . یکی از کوشش های مستمر روزنامه نگاران ایرانی در نیم قرن اخیر، ایجاد تشکل های مطبوعاتی، به منظور تامین حقوق صنفی و شغلی بوده است که به رغم افت و خیزهای بسیار به نظر می رسد هنوز هم وضعیت های مطلوب خود را نیافته است . صاحبان این حرفه به رغم داشتن مسئوولیت های سنگین اجتماعی و کار پر خاطره ، در مقایسه با مشاغل دیگر از کمترین حمایت های حرفه ای و امنیت شغلی برخوردارند و از هیچ گونه سازمان و تشکیلات مطبوعاتی برای احقاق حقوق حرفه ای خود بهره نمی برند
انگیزه تشکیل نخستین گروههای مطبوعاتی در ایران، علاقه مدیران جراید به فعالیت سیاسی بود و حمایت از حقوق صنفی انگیزه قانونی آنان به شمار می رفت . تعاونی مطبوعات برای تامین نیازهای مدیران مسوول و صاحبان امتیاز نشریات تشکیل شده است و کلیه صاحبان امتیاز و مدیران مسوول مطبوعات می توانند در آن عضو شوند. (پورموسی ، مرتضی ، رسانه ،شماره 27 ،)
6-2- تاسیس نخستین مجمع عمومی انجمن صنفی روزنامه نگاران، نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات
روز چهارشنبه 9/7/76 تشکیل شد تا در مورد اساسنامه پیشنهادی هیات موسس و نیز انتخاب نخستین هیات مدیره به بحث و بررسی بنشیند. اگر چه برخی مطبوعاتیان به دلایل گوناگون از جمله ترکیب هیات موسس که عبارت باشد از : مدیران 10روزنامه کثیرالانتشار نسبت به تشکیل انجمن جدید تردید دارند و بدبین هستند ، اما اعلام تشکیل نخستین مجمع عمومی انجمن فوق در نوع خود، رویداد بسیار مهمی در عرصه مطبوعات بعد از انقلاب اسلامی است. این انجمن ، اولیت تجربه تشکیلات صنفی بعد از انقلاب است که روزنامه نگاران و خبرنگاران به عنوان هسته های اصلی و عناصر اولیه آن در آینده ای نزدیک گردهم می آیند تا سرنوشت و وضعیت آینده حرفه ای خود و مطبوعات را رقم بزنند .
(مبانی حقوقی استقلال حرفه ای روزنامه نگاران، کاظم معتمد نژاد، مجله رسانه سال هشتم شماره 4)
اواسط مهرماه سال 1375 ، مدیران مسوول روزنامه های کثیر الانتشار ، اقدام به تاسیس انجمن صنفی کردند تحت عنوان ” انجمن صنفی نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات ” در اطلاعیه ای که از سوی اعضای هیات موسس این انجمن منتشر شد، خبرنگاران و اعضای هیات تحریریه مطبوعات کشور با مراجعه به این دفتر این انجمن و ثبت نام در آن دعوت شدند. در ماده یک این اساسنامه 4 فصلی و 40 ماده ای و 25 تبصره ای این انجمن آمده است : “در اجرای ماده 31 قانون کار جمهوری اسلامی ایران و به منظور حفظ حقوق و منافع مشروع در قانونی اعضای تحریریه مطبوعات و تلاش برای بهبود وضعیت معیشتی آنان (نویسندگان، خبرنگاران و عکاسان گرافیست ها، طراحان ، کاریکاتوریست ها و مترجمین مطبوعات ) که خود متضمن حفظ منافع جامعه و بالابردن سطح کمی و کیفی مطبوعات و حفظ عفت قلم نیز می باشد، انجمن نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات تشکیل می گردد. واقعیت این بود که قبل از تشکیل این انجمن، تنها تشکل رسمی که سالهای دهه های40 به یارگار مانده و در سالهای بعد از انقلاب، جز نام و نیمچه مکانی از آن باقی نمانده است ، “سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات ” می باشد. به همین دلیل و بدین ترتیب زمینه های اجتماعی برای تشکیل انجمن جدید فراهم شد. با توجه به شرایط خاصی که در ابعاد فرهنگی ، اجتماعی و سیاسی در جامعه بعد انقلاب اسلامی حاکم شده بود، به ویژه در سالهای اخیر که امکان تشکل و اجتماع کارکنان مطبوعات به ویژه روزنامه نگاران و خبرنگاران مطبوعات سیاسی را بسیار سخت و دشوار می کرد، بی تردید این مدیران مسئوول مطبوعات بودند که با توجه به امکانات و موقعیتشان ، موفق به تشکیل انجمن مذکور شدند. (مبانی حقوقی استقلال حرفه ای روزنامه نگاران، کاظم معتمد نژاد، مجله رسانه سال هشتم شماره 4)
انجمنی که باید اعضای هیات موسس و بنیانگذار و کادر اصلی آن را ، روزنامه نگاران و خبرنگاران حرفه ای تشکیل می دادند و به علت نبود امکانات و حاکمیت فضای فکری و سیاسی در جامعه ، قادر به انجام آن نشدند. صرف نظر از این که اساسا، تشکیل چنین انجمنی بعدها با ظهور دو انجمن مشابه دیگر به نام های ” انجمن روزنامه نگاران جمهوری اسلامی ” و ” کانون روزنامه نگاران مسلمان ” توسط تعداد دیگری از دست اندرکاران و مدیران مطبوعات و عمدتا به انگیزه مقابله با انجمن نخست ، مطرح شد، اعلام تشکیل انجمن فوق ، عکس العمل های متفاوتی را در بین اعضای جامعه مطبوعات کشور پدید آورد.
این عکس العمل ها و دیدگاه ها عبارت بودند از : بسیاری از روزنامه نگاران و خبرنگاران که آرزوی دیرینه خود را تحقق یافته می دیدند، اظهار شگفتی و خوشحالی کردند، این گروه از روزنامه نگاران را می شود در بدنه هیات های تحریریه و بخش های دیگر مطبوعات و در میان برخی از مدیران نشریات هفتگی و ماهانه یافت .تعدادی از افراد مطبوعاتی که علاقه و تمایلی به کارهای تشکیلاتی نشان نمی دادند و آن را باعث دردسر خود م

دیدگاهتان را بنویسید